Sta­ło się, cień Księ­ży­ca okrył i tak już skost­nia­łą od mro­zu kra­inę niedź­wie­dzi polar­nych. Dziś wszy­scy miesz­kań­cy Sval­bar­du i przy­by­li tu podróż­ni­cy zoba­czy­li cał­ko­wi­te zaćmie­nie Słoń­ca! A zoba­czy­li je mię­dzy inny­mi dzię­ki prze­pięk­nej pogo­dzie, któ­ra dopi­su­je tu nie­mal codzien­nie. To nie­ty­po­we dla tego miej­sca, dla­te­go tym bar­dziej trze­ba doce­nić jakąś siłę wyż­szą, któ­ra naj­pierw roz­go­ni­ła chmu­ry, a potem zafun­do­wa­ła tu spek­takl, któ­re­go nie zapo­mni się do koń­ca życia. Poni­żej załą­czam gale­rię z sekwen­cją zdjęć z prze­bie­gu zaćmie­nia. Chciał­bym, żeby każ­dy z Was, każ­dy czło­wiek na Zie­mi miał kie­dyś oka­zję zoba­czyć to zja­wi­sko. Widok zie­ją­ce­go zło­wro­gą pięk­no­ścią wiel­kie­go czar­ne­go dys­ku na nie­bie z deli­kat­ną otocz­ką świe­tli­stej koro­ny sło­necz­nej jest tak odre­al­nio­ny i pięk­ny, że czło­wiek zasta­na­wia się, czy widzi to napraw­dę i czy nie zna­lazł się w jakimś sur­re­ali­stycz­nym śnie! Poza tym gra świa­teł na zie­mi, cie­nie, sza­re spłasz­czo­ne kra­jo­bra­zy, cisza przy­ro­dy i zachwyt ludzi połą­czo­ny ze stra­chem — tego nawet nie moż­na sobie wcze­śniej wyobra­zić… Ten dzień był jak pre­zent na gwiazd­kę dla małe­go dziec­ka, któ­re wła­śnie dosta­ło wszyst­ko, o czym marzyło 🙂

Pró­ba gene­ral­na roze­zna­nia oko­li­cy zakoń­czo­na pomyśl­nie. Dodat­ko­wo, cie­ka­we wykła­dy na uni­wer­sy­te­cie UNIS uzu­peł­ni­ły atmos­fe­rę ocze­ki­wa­nia na to zja­wi­sko. Pre­lek­cji słu­cha­ło ponad 1500 osób. Wra­ca­jąc do reko­ne­san­su oko­li­cy, dzię­ki kil­ku pomoc­nym gra­fi­kom uzbro­iłem się w wie­dzę, gdzie nie prze­by­wać pod­czas zaćmie­nia, żeby je zoba­czyć. Mia­stecz­ko oto­czo­ne jest wyso­ki­mi góra­mi i trze­ba się z nie­go wydo­stać, żeby ska­ły nie prze­sła­nia­ły Słoń­ca pod­czas 2 godzin spek­ta­klu. Co praw­da doli­na z naj­lep­szy­mi miej­sców­ka­mi na obser­wa­cje jest już na gra­ni­cy stre­fy bez­piecz­nej od niedź­wie­dzi polar­nych, ale będzie tam według mojej wie­dzy wiel­ki tłum ludzi. Mam nadzie­ję, że bia­łe misie będą trzy­mać się wte­dy z dale­ka 🙂 Tym­cza­sem pora się zre­ge­ne­ro­wać snem. Jest tu teraz ponoć mała zorza, ale nie­bo jakoś tak prze­snu­te cir­ru­sa­mi i szan­se z mia­sta małe na zoba­cze­nie. A zegar tyka, już tyl­ko 10 godzin… 🙂 Życzę Wam powo­dze­nia w obser­wa­cjach! Pogo­da w Pol­sce chy­ba dopisuje 🙂