6 kwiet­nia ama­to­rzy noc­ne­go nie­ba docze­ka­ją się w koń­cu bar­dzo cie­ka­we­go zja­wi­ska astro­no­micz­ne­go w 2016 roku. Co praw­da nastą­pi ono w cią­gu dnia, lecz zaan­ga­żu­je 2 cia­ła nie­bie­skie podzi­wia­ne zazwy­czaj w nocy. Tego dnia Księ­życ zakry­je pla­ne­tę Wenus.

Zja­wi­sko wystą­pi nad ranem, oko­ło godzi­ny 9:40. Wte­dy to naj­ja­śniej­sza pla­ne­ta na ziem­skim nie­bie powo­li znik­nie za tar­czą Księ­ży­ca. Mniej wię­cej godzi­nę póź­niej Wenus wyło­ni się po prze­ciw­nej stro­nie dys­ku nasze­go sate­li­ty. Celo­wo nie poda­ję dokład­nych cza­sów zakry­cia i odkry­cia, ponie­waż będą one róż­ne w zależ­no­ści od miej­sca obser­wa­cji. Róż­ni­ca będzie nie­wiel­ka i wynie­sie kil­ka minut. War­to sko­rzy­stać z takich pro­gra­mów, jak Stel­la­rium, lub ser­wi­sów inter­ne­to­wych takich, jak Heaven​sA​bo​ve​.com, aby okre­ślić dokład­ne momen­ty dla swo­jej loka­li­za­cji. W razie pytań odno­śnie spo­so­bu spraw­dze­nia tych danych, słu­żę pomocą 🙂

Zakry­cie Wenus przes Księ­życ nie będzie zja­wi­skiem łatwym w obser­wa­cji. War­to jed­nak poświę­cić tro­chę wysił­ku, aby na wła­sne oczy zoba­czyć to cie­ka­we zja­wi­sko. Głów­nym pro­ble­mem dla obser­wa­to­ra będzie jasne nie­bo, któ­re utrud­ni odna­le­zie­nie Wenus i Księ­ży­ca na nie­bie. Znaj­do­wać się one będą jedy­nie 15 stop­ni od Słoń­ca. Tego dnia Księ­życ będzie tuż przed nowiem, zatem będzie bar­dzo wąskim sier­pem, trud­nym w zauwa­że­niu. Nie obej­dzie się bez dodat­ko­wej opty­ki w posta­ci co naj­mniej lor­net­ki. Bez tego nie dostrze­że­my Wenus, nawet jeśli uda­ło­by się nam namie­rzyć Księżyc.

Uwa­ga!!! Przy uży­wa­niu przy­rzą­dów optycz­nych nale­ży zacho­wać wyjąt­ko­wą ostroż­ność ze wzglę­du na bli­skość Słoń­ca. Pod żad­nym pozo­rem nie szu­kaj za ich pomo­cą Księ­ży­ca, jeśli nie jesteś w sta­nie wyklu­czyć moż­li­wo­ści skie­ro­wa­nia przy­rzą­du w Słoń­ce. Ryzy­ku­jesz uszko­dze­nie, a nawet utra­tę wzroku!

Jak bez­piecz­nie odszu­kać Wenus i Księ­życ na nie­bie? Stań w cie­niu, czy­li w miej­scu, gdzie Słoń­ce będzie zasło­nię­te jakimś obiek­tem — naj­le­piej ścia­ną budyn­ku. Masz widzieć jed­no­cze­śnie nie­bo po pra­wej stro­nie od ścia­ny, ponie­waż wła­śnie po tej stro­nie od Słoń­ca będą znaj­do­wać się Księ­życ i Wenus. Niech prze­szko­da zasła­nia Słoń­ce z pew­nym mar­gi­ne­sem tak, aby za chwi­lę nasza gwiaz­da nie wyło­ni­ła się zza niej.

Księ­życ będzie się znaj­do­wać dokład­nie na pra­wo od Słoń­ca, oko­ło 15cm na wycią­gnię­tej przed sie­bie linij­ce. Gdy już go znaj­dziesz, Wenus zoba­czysz tuż obok, po lewej.

Zamo­cuj przy­rząd optycz­ny na czymś sta­bil­nym. Dla tele­sko­pu to oczy­wi­ste — on zawsze stoi na sta­ty­wie. W przy­pad­ku lor­net­ki, naj­czę­ściej trzy­ma­my ją w rękach, lecz to nie wystar­czy do kom­for­to­we­go oglą­da­nia zja­wi­ska. Może­my ​“z ręki” odszu­kać Księ­życ, a gdy już pozna­my jego poło­że­nie, zamo­cuj­my sprzęt na sta­bil­nej podstawie.

Moment zakry­cia będzie łatwy w obser­wa­cji, pod warun­kiem speł­nie­nia powyż­szych wytycz­nych. Wenus po pro­stu scho­wa się za tar­czę Księ­ży­ca, a czas ​“zni­ka­nia” wynie­sie kil­ka­dzie­siąt sekund. Dużo trud­niej będzie zauwa­żyć moment odkry­cia, gdy nie zna­my dokład­ne­go cza­su dla nasze­go miej­sca obser­wa­cji. Pla­ne­ta bowiem wyło­ni się zza księ­ży­co­we­go dys­ku nie­spo­dzie­wa­nie. War­to więc wcze­śniej spraw­dzić, kie­dy to nastąpi.

Powo­dze­nia!