• Archiwum kategorii Księżyc
  • Poranny taniec planet i Księżyca 17-19 września 2017

    Widowiskowe poranki czekają na tych, którzy będą mieli na tyle silną wolę, aby wstać wcześnie rano. Od 17 do 19 września dojdzie do istnego tańca planet i Księżyca. Merkury, Mars, Wenus oraz nasz satelita w dynamicznym ruchu po sferze niebieskiej będą zbliżać się do siebie i mijać nawzajem, tworząc niezwykły spektakl.

    Aby stać się świadkiem serii złączeń wspomnianych planet i Księżyca, trzeba wstać po godzinie 5 rano. Wtedy to wszystkie wymienione wcześniej obiekty będą już nad wschodnim horyzontem, a jednocześnie będzie na tyle wcześnie, aby niebo nie było jeszcze zbyt jasne od zbliżającego się do wschodu Słońca. Dokładny czas najlepszej widoczności obiektów różnić się będzie od lokalizacji obserwatora. Obserwując ze wschodnich części Polski, trzeba będzie spojrzeć w niebo wcześniej, niż na zachodzie kraju. Poniżej przedstawiam grafiki prezentujące układ ciał niebieskich o godzinie 5:30 w Krakowie.

    Oczywiście wszystkie obiekty powinny bez problemu być widoczne gołym okiem.

    Czytaj dalej!!  Post ID 1964

    Facebooktwittergoogle_plusmailby feather
  • Częściowe zaćmienie Księżyca 7 sierpnia 2017

    7 sierpnia 2017 roku dojdzie do częściowego zaćmienia Księżyca, które będzie w większości czasu trwania widoczne z Polski. Będzie to dość płytkie zaćmienie, bo cień Ziemi obejmie naszego satelitę tylko w 25 procentach jego średnicy. Niemniej z łatwością będzie można dostrzec pociemnienie części tarczy Srebrnego Globu. Zapraszam na transmisję na żywo na YouTube! Szczegóły poniżej.

    Zjawisko rozpocznie się tzw. zaćmieniem półcieniowym o godzinie 17:50. Ta faza jest zazwyczaj niezauważalna dla niewprawnego oka i nie budzi żadnych emocji. Księżyc jest tylko minimalnie ciemniejszy. Gdybyśmy stali na jego powierzchni, obserwowalibyśmy częściowe zaćmienie Słońca. Nasza gwiazda, nawet jeśli tylko kawałkiem swojej tarczy, wciąż oświetla Srebrny Glob i dlatego tak ciężko zauważyć jakiekolwiek zmiany w jego oświetleniu, patrząc z Ziemi.

    O 19:23 rozpocznie się najbardziej interesująca nas faza zjawiska – zaćmienie częściowe. Wtedy to Księżyc zacznie zanużać się w pełnym cieniu naszej planety. Z miejsc w nim skąpanych, stojąc na powierzchni naszego satelity widzielibyśmy całkowite zaćmienie Słońca. Tam też jest pełny mrok, gdyż Ziemia zasłania kompletnie naszą gwiazdę i jedynym światłem dochodzącym mimo wszystko w te rejony Księżyca jest światło rozproszone w atmosferze ziemskiej. Zjawiska optyczne w niej zachodzące powodują, że tylko czerwona część spektrum jest w stanie przebić się przez grube warstwy atmosfery naszej planety i takie też kolory przybiera zaćmiona część Księżyca. Stąd też nazwa – krwawy Księżyc. Być może zobaczymy czerwoną barwę również podczas tego zaćmienia, a zależne jest to chociażby od stanu atmosfery ziemskiej i warunków atmosferycznych w miejscu obserwacji. Nie będzie to łatwe, gdyż większość Księżyca wciąż będzie jasno świecić, a zaćmienie będzie płytkie. Z pewnością jednak dostrzeżemy samo pociemnienie tarczy.

    Przebieg zaćmienia częściowego od godziny 20:00 będę transmitował na YouTube pod poniższym linkiem:

    Czytaj dalej!!  Post ID 1964

    Facebooktwittergoogle_plusmailby feather
  • Największy SuperKsiężyc od 70 lat!

    Długo zastanawiałem się, jak nazwać to zjawisko. MegaKsiężyc? MegaSuperKsiężyc? SuperEkstraKsiężyc? W końcu zdecydowałem się na pozostawienie tradycyjnej nazwy – SuperKsiężyc. Nie będzie to jednak taki sam SuperKsiężyc, z jakim mamy do czynienia co kilka miesięcy. 14 listopada 2016 roku czeka nas bowiem wyjątkowa superpełnia Księżyca. Nie było takiej od prawie 70 lat i nie będzie przez kolejnych prawie 20!

    Ze zjawiskiem SuperKsiężyca mamy do czynienia, gdy pełnia wystąpi w okresie największego zbliżenia naszego satelity do Ziemi. Przyjęło się mówić, że jest to przedział od 90% do 100% największego możliwego zbliżenia Księżyca do naszej planety – tak zwanego perygeum. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat przyczyn występowania zjawiska SuperKsiężyca w kontekście jego orbitowania wokół Ziemi, przeczytaj ostatni akapit tego wpisu.

    SuperKsiężyc 14.11.2016
    Porównanie wielkości – MiniKsiężyc 22.04.2016 (odl. ponad 405 tys km) i SuperKsiężyc 14.11.2016 (odl. ~356 tys km) (kliknij, aby powiększyć)

    Czytaj dalej!!  Post ID 1964

    Facebooktwittergoogle_plusmailby feather
  • SuperKsiężyc nr 1 z 3 w 2016 roku

    15 i 16 października 2016 roku wystąpi tak zwane zjawisko SuperKsiężyca. Co to jest SuperKsiężyc i dlaczego jest to ciekawe w obserwacji? Poniżej kilka faktów na ten temat.

    Księżyc wykazuje na niebie m.in. 2 rodzaje cykli. Pierwszy, 29,5-dniowy cykl to tak zwany miesiąc synodyczny. Jest to okres między tymi samymi fazami satelity. Oznacza to, że co tyle dni mamy do czynienia z pełnią Księżyca. Nie jest to jednak równoznaczne z okresem, w jakim Księżyc pokonuje całość swojej orbity wokół Ziemi. Pełny obieg naszego satelity po orbicie trwa 27,3 dnia i jest to drugi z interesujących nas cykli. Co tyle czasu Księżyc znajduje się dokładnie w tym samym miejscu na niebie – wśród tych samych gwiazd. Skąd ta różnica ponad 2 dni?

    SuperKsiężyc w maju 2012, źr. space.com

    Dzieje się tak dlatego, że wpływ na okres synodyczny ma sam ruch Ziemi wokół Słońca. Czytaj dalej!!  Post ID 1964

    Facebooktwittergoogle_plusmailby feather
  • Najlepsza widoczność Merkurego w 2016 roku

    Najbliższe dni staną pod znakiem Merkurego – najbliższej Słońcu planety Układu Słonecznego. Ten malutki
    skalisty glob jest zazwyczaj niewidoczny na niebie ze względu na jego bliskość do naszej dziennej
    gwiazdy. Tym razem jednak, pod koniec września i na początku października będzie inaczej. Bez trudu dostrzeżemy Merkurego gołym okiem, a widok dodatkowo upiększy wąski sierp Księżyca.

    Merkury przez większość roku skrywa się w blasku wschodzącego lub zachodzącego Słońca. Nawet jeśli na
    swojej orbicie „wychyla” się on maksymalnie „w bok” od naszej gwiazdy, to kąt pod jakim patrzymy na oba
    ciała powoduje, że planeta może zachodzić praktycznie nawet równo ze Słońcem, tylko po prostu oddalona od
    niego dość znacznie w lewą lub prawą stronę. Ten plastyczny i autorski opis oznacza oczywiście
    perspektywę osoby patrzącej na ten układ z Ziemi 🙂 Używając profesjonalnej terminologii – gdy Merkury
    oddala się dla ziemskiego obserwatora najbardziej jak może od Słońca, jest wtedy w tzw. maksymalnej
    elongacji od gwiazdy. Czytaj dalej!!  Post ID 1964

    Facebooktwittergoogle_plusmailby feather